ความเป็นจริง ซึ่งไม่มีความเป็นจริง
ฉันไม่รู้จะเชื่อใคร
ทุกคนบอว่าจริง ไม่มีใครบอกคือจริง
ฉันจะเชื่อสิ่งใด ฉันว่าฉันไม่เชื่อสิ่งใด
ว่ากันว่าไม่ตัวตน ว่าคือมันคือตัวตน
ฉันมองออกไปนอกหน้าต่าง หลังบานนั้นไม่เจอสิ่งใด

เพราะแบบนี้และเพราะแบบนั้นทุกคนเลยพูดว่างั้น
เพราะคิดแบบนี้เพราะทำแบบนั้น ผลมันเลยเหมือนที่เค้าว่า

ฉันมองฉัน ฉันมองเธอ
เราไม่เคยได้เจอกันแม้จะหลบอยู่ในนิยาย

เมื่อลืมตา ท้องฟ้าสลับทันใด ไม่ว่าวัน ฉันจะฝัน ณ ที่แห่งใด ยังมีเธอนั้นอยู่
มองดูสิ คอยมองดูเธอมองดู แต่พลันนั้นไม่เหลือใคร

มีเธอมีเธอ มีเธอมีเธออยู่เคียงกาย มีฉันมีฉัน มีฉันมีฉันอยู่ข้างใจ
พวกเราพวกเรา พวกเราพวกเราพากันเดินไป สีแดงตรงนั้นทำมาจากอะไร
ผู้คนพากันจ้องมอง พวกเราผู้เราหยุดจ้องมอง 
ความรักของเรามันเจิ่งนอง สีสันไม่มีเสียงบอก ความรักของฉันมีให้เธอกำลังตะโกนร้องไห้อยู้ในใจ

ไม่ว่าแห่งไหนไม่ว่าจะที่ใด ก็มีแต่เธออยู่ในใจ
เช้านี้เย็นนี้ อดีตปัจจุบัน ความน่าจะเป็น สิ่งนี้สิ่งใดสิ่งไหน ไม่จะพูดอย่างไรเธอนั้นก็ไม่กลับมา
มองฉันจ้องมองจนสุดโคมลอย 
สุดท้ายแล้วเหลือตัวฉันนั้นเพียงคนเดียว